Gisteren werd bekend gemaakt dat ik het prentenboek van de Kinderboekenweek 2018 mag maken! Ongelooflijk geweldig leuk en wat een eer! Het thema is vriendschap. De schrijver van het kinderboekenweekgeschenk is Jozua Douglas! Gisterenochtend waren we vroeg in Haarlem op het o zo mooie station om een filmpje hiervoor op te nemen, wat een feest. Op dat station is zelfs een bibliotheek, dat wil ik ook. Gewoon op elk station een bibliotheek kan Sinterklaas dat niet even regelen?
donderdag 16 november 2017
dinsdag 19 september 2017
Oma Aaltje en het zilveren penseel
Bijna dagelijks denk ik nog aan haar mijn oma Aaltje, deels komt dat door de fiets waar ik op rijd. Die fiets was van haar. Ze kreeg hem op haar 17e, en ik kreeg hem van haar toen ik 17 was en zij niet meer durfde te fietsen. De fiets is mijn hele leven overal mee naar toe verhuisd en zal meer dan 100 jaar oud zijn en fietst nog altijd beter dan welke andere fiets dan ook. Drie keer is er al geprobeerd om hem te stelen, maar ik vond hem alle drie keren ± 20 meter verder neergesmakt weer terug. Na het overlijden van mijn opa kreeg ik ook nog een naaikistje van mijn oma ze hield erg van borduren. Voor wie het verhaal kent waarom ik niet op de uitreiking van de zilveren penseel was drie keer raden waar die naald in de voet van mijn zoon vandaan kwam? (Voor wie dit verhaal niet kent het staat ergens op facebook.)
In 'Omdat ik je zo graag zie' heb ik op de laatste pagina een foto van oma Aaltje en mij aan de muur gehangen gewoon omdat dat kan omdat het mijn prentenboek is. En omdat mijn oma een bijzondere oma was.
Twee weken geleden (ruim 20 jaar na haar overlijden) kreeg ik nog een cadeautje van mijn oma, via mijn lieve nicht Ilse Praagman. Het zat in een blauw doosje ik heb er een foto van gemaakt.
donderdag 31 augustus 2017
vrijdag 25 augustus 2017
Lezen
Voor het tijdschrift Lezen mocht ik de cover maken. Er staat ook een interview in met mij in mijn atelier. Zie voor het interview en meer fijne artikelen deze link en blader online; https://www.lezen.nl/publicaties/lezen-3-2017
zaterdag 19 augustus 2017
Tak
We waren een week in Parijs, en bezochten daar de begraafplaats Père-Lachaisse wat op loopafstand van het gehuizenruilde appartement lag. Mijn kleinste vond daar een mooie tak. Die tak ging mee door Parijs, museum en winkels in en uit. Mee naar het park en speeltuin voor het appartement. Mee naar bed. De tak was van alles. Zittend op een bankje in de speeltin zag ik een jongetje ook van haar leeftijd steentjes verzamelen en die bij een boom leggen en erbij praten net als mijn kleinste deed met haar tak. Hele verhalen werden er verzonnen. Tot op een dag we weer ergens liepen in Parijs en ik (haar moeder) per se een très petite kledingwinkeltje in moest. Ze wilden allemaal mee dus bleef de tak op mijn verzoek even buiten. Kleinste zette de tak voorzichtig achter de bank voor het winkeltje want stel je voor dat een ander kind hem mee zou nemen. In de speeltuin hadden er al twee jongetjes de tak geprobeerd af te pakken, ze was op haar hoede nu.
Bij het naar buiten gaan zagen wij dat er aan de overkant een bakkertje zat met opvallend grote meringues in de etalage. Dus daar liepen we even later snoepend mee verder door Parijs. De tak werd even door iedereen vergeten.
's-Avonds bij het naar bed gaan mistte ze de tak pas en werd er lang om gehuild. Zelfs nog toen we we al een tijd thuis waren kon ze ineens nog huilen om de verloren tak. Het idee dat de tak daar nog alleen stond of nog erger dat dat jongetje uit de speeltuin de tak had gevonden.
De andere kant van het verhaal waren de mensen overal, mijn pubers (en ook ik) starend op hun mobiel terwijl die kleintjes hele verhalen verzonnen. Die ik anders ook zou verzinnen bedacht ik, dat is nu Moet je zien! geworden. Het ligt vanaf deze week in de betere boekwinkel.
donderdag 17 augustus 2017
Mooi vertaalnieuws!
Deed zojuist twee rondedansjes, één voor het nieuws dat 'Omdat ik je zo graag zie' vertaald gaat worden in het Spaans en Galisich! En ook 'Het lammetje dat een varken is' met Pim Lammers gaat bij diezelfde uitgever vertaald worden, nog een dansje dus! Olé!
donderdag 13 juli 2017
Interview
Op bol.com staat een lang interview met Leopold en mij over onze samenwerking voor het prentenboek 'Zien met je ogen dicht' wat pas is verschenen bij De Eenhoorn.
https://lees.bol.com/nl
https://lees.bol.com/nl
zaterdag 24 juni 2017
Zilveren penseel 2017
Woensdagmiddag 21 juni werden de griffels en penselen uitgereikt in de Westergasfabriek in Amsterdam. Ik zou er natuurlijk heen zoals altijd maar door vreemde omstandigheden was ik er niet. Iets met een zoon en een naald in een voet.
Door de geringe aandacht in kranten -wel veel lovende fijne recencies op internet- had ik niet meer gedacht dat Omdat ik je zo graag zie zo'n mooie prijs zou kunnen gaan winnen. Een heerlijke verrassing want het is veruit mijn lievelingsboek ik voelde een enorme noodzaak om dit te vertelllen, juist in deze verwarrende tijd. Het is een multicultureel prentenboek waarin ik heb geprobeerd mijn liefde voor de verscheidenheid van alle mensen uit te drukken. Met een titel als een boodschap voor iedereen.
Uit het juryrapport; Niet alleen de mensen in de wereld zijn herkenbaar, ook - of juist- de grootmoeder en het meisje. Hun liefdevolle relatie vormt de rode draad in dit prachtige mooi getekende en tijdloze prentenboek.
juryrapportenCPNB2017.pdf
Veel dank aan de jury! En dank ook aan iedereen bij de Eenhoorn zonder wie dit boek er niet was geweest en aan Dries Desseyn voor de wonderschone vormgeving. Speciale dank aan de oma van Marthe en Benjamin voor de heerlijke anekdote die een vondst bleek voor dit verhaal.
Labels:
De eenhoorn,
MIlja Praagman,
multicultureel,
Omdat ik je zo graag zie,
prentenboek,
zilveren penseel 2017
donderdag 15 juni 2017
Zien met je ogen dicht
Ik schreef en tekende inmiddels meer dan 25 prentenboeken. Maar voor het eerst maakte ik nu een prentenboek samen met mijn man, Leopold van de Ven. Leopold is kunstenaar die hedendaagse sculpturen, tekeningen en installaties maakt.
Papa tilt een stoeptegel op. Daaronder zitten honderden mieren. 'Er is altijd meer dan je denkt,' zegt papa. Dat voel ik, als ik opa's lege stoel aai. Of als ik mijn oor op papa's borst leg. Met je ogen dicht kan je soms zoveel meer zien.
Zien met je ogen dicht _ Milja Praagman & Leopold van de Ven _ 32blz _ € 14,50 _ isbn 9789462912397
woensdag 31 mei 2017
In de platenkast van
Arm blog ik heb je wat verwaarloosd. Dus ik doe weer een poging.
Maandagavond was ik te gast bij Pieter Tinbergen In de platenkast van... Iedere week duikt Pieter Tinbergen in de platen/-cdkast of USB-stick van een bekende en of interessante Amsterdammer las ik vlak voor ik in het zuiden in de trein stapte richting Amsterdam...
Je kunt het terugluisteren via deze link;
http://www.salto.nl/programma/in-de-platenkast-van/
Dit was mijn muzieklijstje, voor twee nummers was helaas te weinig tijd.
Maandagavond was ik te gast bij Pieter Tinbergen In de platenkast van... Iedere week duikt Pieter Tinbergen in de platen/-cdkast of USB-stick van een bekende en of interessante Amsterdammer las ik vlak voor ik in het zuiden in de trein stapte richting Amsterdam...
Je kunt het terugluisteren via deze link;
http://www.salto.nl/programma/in-de-platenkast-van/
Dit was mijn muzieklijstje, voor twee nummers was helaas te weinig tijd.
Elton John- Tiny dancer
Skik- op fietse
Zachter (tekst Vasalis)- Janne Schra & Noordpool Orkest
A balladeer - Mob wife
Tom Barman & Henny Vrienten - De doorgedachte
Salvador Sobral - Amar Pelos Dois
woensdag 15 maart 2017
Ik ben geen boek ik ben een kat en schaap!
Per vandaag zijn deze twee kartonboeken met flapjes ook verkrijgbaar in de boekhandel!
Ik maakte ze al vorig jaar (deels zelfs al het jaar daarvoor) samen met Ik ben geen boek, ik ben een kip en Ik ben geen boek, ik ben een hond. Nu zijn ze dan eindelijk met zijn vieren!
Ik maakte ze al vorig jaar (deels zelfs al het jaar daarvoor) samen met Ik ben geen boek, ik ben een kip en Ik ben geen boek, ik ben een hond. Nu zijn ze dan eindelijk met zijn vieren!
Podcast Kortrijk
Afgelopen week was ik een week te gast in Kortrijk samen met collega Harmen van Straaten. Daar is een heel leuke podcast van gemaakt die je kunt beluisteren op onderstaande link;
dinsdag 24 januari 2017
Boekpresentatie 'Het lammetje dat een varken is'
Pim Lammers en Milja Praagman presenteren het eerste Nederlandse transgender-prentenboek: 'Het lammetje dat een varken is'.
Waar: OBA Theater in de Centrale OBA, Oosterdokskade 143
Wanneer: vrijdag 24 februari, aanvang: 20.00, inloop vanaf 19.30
Toegang: gratis
Reserveren is gewenst en kan via: hetlammetjedateenvarkenis@
Of via; https://www.facebook.com/events/630799130438321/
Na afloop: borrel en boekverkoop.
Het boek wordt feestelijk gepresenteerd: Pim Lammers leest voor uit het boek en wordt samen met Milja Praagman geïnterviewd door schrijver Edward van de Vendel. Live muziek wordt verzorgd door muzikant a balladeer, bekend om zijn verhalende liedjes met de meest uiteenlopende teksten.
Over Het Lammetje dat een varken is:
Een wit-roze verhaal over jezelf zijn.
In de wei grazen de schapen in hun mooie, witte trui. In de poel liggen de varkens. Ze rollen door de modder. Dan zit er opeens een lammetje in de modder. Dat vinden de schapen en de varkens maar raar. ‘Ik ben een varkentje,’ zegt het lam. Dat is toch gek? Of niet?
Schrijver Pim Lammers schreef voor zijn eerste kinderboek een bijzondere tekst over jezelf zijn – hoe moeilijk dat kan zijn, maar vooral hoe belangrijk dat is. Auteur en illustrator Milja Praagman maakte eerder al prachtige kinderboeken zoals Ontbillenbijt en Nog 100 nachtjes slapen. Voor Het lammetje dat een varken is maakte ze hartverwarmende illustraties.
Pim Lammers & Milja Praagman | Het lammetje dat een varken is | €13,95 | Prentenboek 3+ | verschijnt: 31 januari 2017
dinsdag 1 november 2016
Leestip; We hebben een hoed van Jon Klassen
Naar dit prentenboek keek ik al een poosje uit. De hoedentrilogie van Jon Klassen is nu compleet. Een derde prentenboek maken over een hoed, hoe geestig is dat? Dit keer wordt er geen hoed gezocht of gestolen, maar vinden twee schildpadden samen een hoed. Waren de vorige twee prentenboeken nog fijn ondeugend deze lijkt ook ondeugend maar eindigt heel lief. Een thema wat veel kleuters zullen herkennen, er is er maar één en wie mag hem dan hebben?
Een jaar (of al weer twee) geleden in Bologna stond ik met collega C. in de stand van Harper Collins de uitgever van Jon Klassen. Volgens mij mochten we daar eigenlijk helemaal niet zijn, de stand had zelfs een receptioniste met hekjes er omheen. Samen lazen we daar 'Deze hoed is niet van mij' en moesten toen zo ontzettend lachen dat we met de slappe lach van het meesterlijke verhaal vriendelijk werden verzocht de stand te verlaten. 'We sell rights not books'.
Alleen al het omslag vind ik prachtig en zo knap hoe hij elke keer een emotie in een blik kan leggen die je meteen vat.
Een van zijn eerste prentenboeken 'House held up by trees' geschreven door dichter Ted Kooser kocht ik begin dit jaar en is ook echt een aanrader, een heel mooi ontroerend verhaal.
Voor meer van het werk van Jon Klassen zie ; http://jonklassen.tumblr.com/
Labels:
Bologna,
Gottmer,
House held up by trees,
Jon Klassen,
leestip,
Ted Kooser,
We hebben een hoed
maandag 31 oktober 2016
Huizenruil
Wanneer je wil lachen op een feestje moet je eens vertellen dat je gaat huizenruilen. Meestal gaat het zo. Mensen hebben het over hun vakantieplannen.
En dan drop je de bom.
Wij gaan huizenruilen met Parijs.
Wat huizenruilen?
Dat er vreemde mensen in jullie huis komen?
Ja zo leuk!
Dan moet je je bankpapieren wel goed opruimen zeker?
Eh niet echt, en waarom bang dat ze er geld op over gaan maken?
Maar die mensen kunnen overal in kijken, en je dure spullen meenemen.
Wij hebben niets duurs, en wij zouden natuurlijk ook al hun dure spullen kunnen meenemen.
Maar, maar, maar....
Nee, als we dan ruilen en ik de foto's doormail is iedereen stikjaloers.
Want het mooie van huizenruil is juist de gastvrijheid van in een ander zijn huis leven voor een week of langer. Tips voor restaurantjes en boekwinkels die niet in reisgidsen staan. Al was de laatste ruil wel met een redactrice die met een gids bezig was met de beste tips in Oost-Parijs. Dat waren de beste tips ooit! We aten de laatste avond bijv. Afghaans en dat was zo onwaarschijnlijk lekker.
En we hebben zojuist afgesproken nog vaker te gaan ruilen omdat het ons beiden zo goed beviel.
Wij even dagenlang struinen door Parijs en lekker dicht op elkaar in een klein knus appartement. En zij genoten enorm van de ruimte en rust van ons huis en de natuur hier. Maar misschien nog wel het belangrijkste is dat het iets heel liefs heeft. Je vertrouwt dat andere gezin zonder dat je ze ooit gezien hebt je huis toe, zoals ze jou ook hun huis toe vertrouwen.
En een grote bonus is dat je je huis flink opruimt iets wat wij normaal alleen doen als er feest is of visite komt ;-) Reken uit je winst!
Ik kan het iedereen aanraden;
www.huizenruil.com
Labels:
homeexchange,
huizenruil,
Parijs,
tips,
travel
zondag 9 oktober 2016
Tentoonstelling in de OBA
Van 5 okt. t/m 30 november is er in de OBA een tentoonstelling van mijn illustraties uit 'Omdat ik je zo graag zie' te zien. Deborah schreef er een mooi stuk over, dat ook over het boek gaat.
Zie link voor het artikel:
www.boekielezen.nl
vrijdag 7 oktober 2016
donderdag 6 oktober 2016
Mini-interview met Tjibbe Veldkamp over De lekker lange agent
Hoera er is weer een nieuw prentenboek van Tjibbe Veldkamp! Speciaal voor de kinderboekenweek een mini-interview met Tjibbe. En ook nog een antwoord van Alice Hoogstad op Tjibbe's vraag!
Verschilt de samenwerking met een onbekende illustrator zoals
Gustav Dejert van die met een illustrator met wie je vaker werkt, zoals Kees de
Boer?
Gustav en ik hebben elkaar nog nooit
gesproken! Is dat niet raar? Met Kees maak ik geen boek zonder dat we een keer samen
pizza eten. Toch was het maakproces bij De
lekker lange agent in wezen niet anders dan ik gewend ben. Het voornaamste
verschil was dat ik met Gustav mailde en met Kees praat.
Geef je illustratoren vrijheid of beschrijf je wat je
voor je ziet?
Vrijheid! Ik probeer illustratoren maximale
vrijheid te geven. Dat is lastig, want eigenlijk wil ik me overal mee bemoeien,
maar ik hou me in. (Toch? Tekenaars? Dat gaat toch best goed?) Dat is fijner
voor de tekenaars en beter voor het boek. Ik probeer illustratoren een verhaal
te geven dat er om schreeuwt getekend te worden. En om ze dan niet te vertellen
hoe ze dat moeten doen.
Alice Hoogstad's antwoord op Tjibbe's vraag; Geef je illustratoren vrijheid of beschrijf je wat je voor je ziet. Tjibbe geeft absoluut veel vrijheid. Bij de tekst van KOM UIT DIE KRAAN stonden een paar leuke suggesties die ik bijna allemaal heb uitgevoerd. Soms zijn suggesties bij teksten van een auteur beperkend, maar in dit geval vond ik het erg leuk en was het juist een uitdaging om het voor elkaar te krijgen.
Alice Hoogstad's antwoord op Tjibbe's vraag; Geef je illustratoren vrijheid of beschrijf je wat je voor je ziet. Tjibbe geeft absoluut veel vrijheid. Bij de tekst van KOM UIT DIE KRAAN stonden een paar leuke suggesties die ik bijna allemaal heb uitgevoerd. Soms zijn suggesties bij teksten van een auteur beperkend, maar in dit geval vond ik het erg leuk en was het juist een uitdaging om het voor elkaar te krijgen.
Hoe kom je aan ideeën?
Ik sluit me op in een lege ruimte met witte
muren. Dat werkt altijd! Nou ja... uiteindelijk dan…
Verschilt dat met het krijgen van een idee voor een jeugdroman?
Ik geloof het niet, nee. Verschil is wel dat
als je een idee voor een jeugdroman hebt, je dat hele boek nog moet schrijven.
Terwijl je met een idee voor een prentenboek je eigenlijk al klaar bent! Lekker
makkelijk!
Voor meer van Gustav Dejert werk zie zijn blog; http://gustavdejert.blogspot.nl/
Labels:
leestip,
mini-interview,
prentenboek,
Tjibbe Veldkamp
zondag 2 oktober 2016
Recensie Ontbillenbijt; Fantastisch boek vol humor voor kleuters!
B. Handgraaf © NBD Biblion
vrijdag 23 september 2016
Leestip; Het varken stukslaan van Etgar Keret
Door de A.M. Schmidt lezing van Gideon Samson was ik vorig jaar begonnen aan 'Zeven vette jaren' van Etgar Keret. Ik las dit boek op vakantie. De ene keer had ik een half uur lang de slappe lach en tranen over mijn wangen, om een uur later met een brok in de keel en andere tranen in mijn ogen verder te lezen. Maar boven alles vond ik het zulke 'geestveruimende' verhalen. Telkens als ik aan een nieuw kort verhaal begon dacht ik weer nee dat kan niet dat gaat vast zo en zo verder en dat gebeurde nooit. Wending na wending bleef hij me verrassen.
Ik las alles van Etgar Keret wat er was bij de bibliotheek. En later kocht ik al deze boeken in de boekwinkel omdat ik ze weer wilde lezen. Ik kocht zelfs nog een prentenboek via amazon.fr in het Frans van hem wat ik niet echt goed kon lezen. Bij script+ waar ik de cursus prentenboek geef, gaf ik in de laatste les iemand het advies eens Keret te lezen. Waarom? Omdat Keret meer dan welke schrijver die ik ken alles loslaat, zijn fantasie heeft geen grenzen.
En nu heeft Uitgeverij Podium een prentenboek van Keret uitgegeven, hoera! Het heet 'Het varken stukslaan. ' Een zeer indrukwekkend verhaal over bezit, wat betekent bezit en hoe leer je om iets los te laten? Een verhaal wat je lang zal bijblijven, mede door het evenzo indrukwekkende nawoord.
Een prentenboek voor alle leeftijden.
De A.M. Schmidt Lezing -aanrader- van Gideon lees je hier; www.gideonsamson.nl
Abonneren op:
Posts (Atom)


















