Kippenvel

Vanmorgen had ik mijn laatste schoolbezoek van 'mijn' kinderboekenweek die eerder een maand duurde dan een week. Als afsluiter werden er liedjes voor mij gezongen hoe fijn! Het was op de basisschool vlakbij van waar ooit mijn basisschool stond 't Kiemveld. Een ouder zou mij bijstaan deze ochtend, en zij bleek een bekende te zijn een zusje van een vriendinnetje van mij vroeger.
In de pauze vroeg ze me 'Hoor je nog wel eens iets van Lam?' Ik legde uit aan een collegaschrijver (die de bovenbouw voor zijn rekening nam en nu ook pauze hield) dat Lam mijn pleegbroer was. Lam was een bootvluchteling uit Vietnam en 8 jaar oud net als ik toen hij bij ons kwam wonen. Ik denk de laatste tijd vaak aan hem en krijg dan steeds kippenvel. Want wat ik me toen als kind niet realiseerde was wat hij allemaal had meegemaakt toen hij bij ons kwam wonen. Dat weet ik nu eigenlijk veel beter door al het nieuws over de vluchtelingen. Lam woonde 4 jaar bij ons. En in de tussentijd was zijn hele familie een voor een ook gevlucht. Ze kwamen overal en ergens anders aan. Zijn moeder kwam met hun jongste in de Filipijnen terecht. Na 4 jaar was het gezin weer bijna compleet in Amerika. En of Lam daar nu ook naar toe wilde komen? Hij wilde geloof ik niet echt meer weg uit ons dorp, hij was inmiddels de held van het hele dorp. Mijn vader bracht Lam natuurlijk toch terug naar zijn echte familie. Een beeld wat me is bijgebleven van die hereniging is dat Lam toen zo staand bij heel zijn familie ongeveer een kop groter was dan de rest. Zo goed was Nederland voor hem geweest. Kippenvel.

Kinderboekenweek 2015

Gisteren deed ik een héél groot 2kg wegend pakket illustraties op de post.
En daarna haalde ik tompoucen om te vieren dat dat project klaar was.
Vandaag nog beetje wat voorbereiden voor de kinderboekenweek en op track & trace in de gaten houden wanneer dat grote pakket bij de uitgever aankomt.
Morgen heb ik het eerste schoolbezoek in Amstelveen en het laatste op 22 okt. op een school die de kinderboekenweek tot aan de herfstvakantie laat duren. Misschien dat de Kinderboekenweek ooit een Kinderboekenmaand gaat worden, lijkt me leuk.
Ik ben nu aan het verzamelen wat ik allemaal meeneem;
Een 'Wasco weet een mop' precieus met scalpel ontleed om aan de kinderen te laten zien hoe een boek nou in elkaar steekt. Ja snijden in een boek en uit elkaar halen dat doet zeer maar het was een dummy, een nepperd dus dat deed iets minder zeer en het is voor een goede zaak natuurlijk. Kleurproeven van Beterschap gaan ook mee.
En verder krijtjes, kleurpotloden, inkt, verf, rare kwasten, sponsjes en stempels. Alles waarmee ik een boek maak. En boekenleggers om uit te delen.
Fijne kinderboekenweek allemaal!

Recensie NBD Biblion & Boekstart boekentip

Mama Aap heeft drie nieuwe, prachtig witte truien gekocht: voor papa, voor haarzelf en één voor Kleine Aap. Mama gaat rozebessenjam maken en Kleine Aap en zijn papa kunnen niet van de bessen afblijven. Hun trui heeft al snel een roze vlek. Ze proberen op allerlei manieren om de vlek te verwijderen, met slechts als gevolg dat er steeds meer vlekken op de trui komen... Goed gestructureerd verhaal met een duidelijke spanningsopbouw, waarbij vooral de herhaling - waarbij de truien steeds meer vlekken krijgen - bij jonge kinderen in de smaak zal vallen. Het slot is enigszins voorspelbaar. Het verhaal nodigt uit tot interactief voorlezen. De steeds over twee pagina’s gespreide illustraties in een gemengde techniek laten veel dynamiek zien. Er wordt erg mooi met de kleuren gespeeld (het roze als de kleur van liefde). De illustraties hebben ook steeds enkele details die uitnodigen om het verhaal al voorlezende uit te breiden. De schutbladen zijn opvallend (fluorescerend) roze. 'Nog 100 nachtjes slapen' van Milja Praagman was het Prentenboek van het jaar 2013. Ook dit prentenboek zal haar weg naar veel peuters, kleuters en voorlezers vinden. Vanaf ca. 4 jaar.

Toin Duijx


En ik zag Oei! ook terug als boekentip in 'boekstart voor jou' boordevol met nog meer leuke leestips.

Leestip

Nee! van Marta Altes

In het mooie overzicht Children's picturebooks -the art of visual storytelling- van Martin Salisbury zag ik een paar jaar geleden bovenstaand boek. Compleet met kleine schetsjes van het storyboard in het engels, en ik was er meteen verliefd op. Want het is een meesterlijke vondst.
En een prachtig omslag! Groot was mijn verbazing toen ik een week geleden zag dat het boek al in mei bij Lemniscaat was uitgekomen. En dat er nog maar weinig recensies waren verschenen sindsdien. Vandaar dus deze leestip. Ik ben van plan dat vaker te gaan doen.

Dit prentenboek maakte Marta Altés al halverwege haar masters in children's book illustration op de Cambridge school of Art. Eerder verschenen van haar 'Mijn lieve opa' en 'Bah we gaan verhuizen' in het Nederlands. Erg fijne manier van illustreren heeft ze vind ik, vooral in dit prentenboek. Het enige wat ik mis is ook haar handschrift voor de geschreven tekst, maar dat ziet waarschijnlijk alleen zo'n kniesoor als ik.

Het hondje die denkt dat hij 'Nee' heet doet er alles aan om heel braaf te zijn.

Als hij hun eten voorproeft.
Als hij de kranten opruimt.
Als hij hun bed opwarmt.
Als hij schatten opgraaft in de tuin.

Er is alleen een ding dat hij niet begrijpt.

Ik ga de clou niet weggeven daar is hij veel te leuk voor.
Koop dat boek! Ook echt een aanrader voor wie zelf een hond heeft.

ISBN 9789047706274
prijs 13,95
gebonden 32 pagina's
Uitgeverij Lemniscaat

Nieuwsgierig naar meer van Marta Altés? Kijk op;
www.martaltes.com

Fijne Duitse recensies

http://www.written4me.


Und die detailverliebten Illustrationen von Milja Praagman beweisen: Unordnung ist schön!
http://www.muensterlandzeitung.de


Tolle Bilder mit immer neu zu entdeckenden Details, mal krachend komisch, mal mit feinem Witz, weswegen es für eine große Alterspanne passt.

http://www.kinderbuch-couch.de

Fijne vakantie & mamaliefjes voor iedereen!

http://www.leesplein.nl/PB_plein.php?hm=1&sm=1&id=12370

Recensie Dagblad de Limburger