Het nieuwe prentenboek 1/3

Lang geleden had ik een verhaal wat ik zo ontzettend graag wilde vertellen. Toen ik het mijn uitgeefster van toen stuurde schreef ze terug; je gedachten zijn goud waard. Maar ze durfde het toch niet aan. Later zou het uitkomen bij een andere uitgeverij, ik had al enkele illustraties uitgewerkt. Toen zij het ook niet meer aandurfde. De put, daar zat ik toen wel even in. Ik wilde zo graag een tegengeluid laten horen tegen al dat Wilders gedoe dat toen begon.
Maar er kwamen nieuwe ideeën en zoals dat gaat verdween dit idee in een la en vergat ik het steeds meer. Totdat ik in 2014 in New York was. Daar ging het weer leven. Maar ook leefde daar de hele wereldbevolking op zo'n prettige manier samen dat ik dacht daar wil ik iets mee. Het was zo positief. Dat oude idee van toen smolt ik in New York om.

Stoner NYC

Als mensen boeken waren dan was onze buurman in Brooklyn 'Stoner' het indrukwekkende boek van John Williams. De 83-jarige buurman ontmoette ik een dag na aankomst. En zijn levensverhaal was identiek aan dat van 'Stoner'. Hij zat op de trap van zijn Brownstone broos voor zich uit te kijken. We raakten aan de praat, en hij vertelde dat niemand dat meer deed gewoon even praten, ze hadden allemaal geen tijd want iedereen moest werken. Ik had 5 weken de tijd grapte ik. Waarop Walter zei 'Five weeks New York that's hard work too, Milja'. Hij wuifde voorbijgangers weg met de woorden 'they all have to live their lives'. Toen ik na drie kwartier ook maar aanstalten maakte om naar binnen te gaan zei Stoner; 'Go live your live'. Ik zag hem de volgende dag weer. We hadden het in die gesprekken veel over boeken, maar Stoner kende hij niet.

Airbnb NYC

Het huis wat we huurden hebben we gevonden via airbnb. In de metro zie je overal reclameborden dat de New Yorkers zo blij zijn met airbnb. Nou wij waren ook heel blij met airbnb. Het was anders onmogelijk om zo lang hier te blijven. Na het lezen van Honderd uur nacht van Anna Woltz (lees dat boek!) was ik alleen wel bang dat ons appartement niet zou bestaan wegens te mooi om waar te zijn. We huurden namelijk een brownstone benedenhuis in Park Slope, een hele mooie buurt. Ook een buurt waar veel gezinnen woonden. Al bleek wel dat alle kinderen op summercamp waren en werkten de ouders overal stug door. Dus als ik met kleinste in de speeltuin zat, zat ik daar tussen de nanny's. En in het park zagen we de groepen summercampkinderen. De vrouw waar we het van huurden zat in de zomer in Vermont en had het prachtig ingericht met overal kunst aan de muur. Alleen was de eigenaresse maar net een kop groter dan mijn peuter dus dat de bedden wat aan de kleine kant waren en onze voeten in de Brooklyn-air sliepen, ach dat was een kleinigheidje voor de rest 5 sterren!

New York is lief NYC

Ik weet niet waar het aan lag maar in New York voel je veel persoonlijke ruimte. Je weet wel de ruimte om je heen als je loopt op straat bijv, gaan mensen al ruim voor dat je er aan komt voor je opzij. Dat heeft niets te maken met hoe je er uit ziet maar met ruimte geven. Ze houden deuren voor je open al voor je er aan denkt om ze open te doen. En ze zeggen heel snel sorry, zo fijn! Bijv. een man in de straat deed de deksel op zijn vuilnisbak beetje hard dicht terwijl ik langs loop 'sorry' zei hij daarvoor. En zo verder. Ik vind dat lief. Eenmaal thuis merk ik dat ik vrij snel weer geïrriteerd raak hier, als je in de trein in wil stappen met drie kinderen en dubbel zoveel tassen en koffers is er niemand die helpt, nee ze dringen zelfs nog voor. Niet alleen wordt je daar geïrriteerd van het voelt ook gewoon niet leuk, niet lief. In New York waren de mensen ontzettend lief voor elkaar. Wanneer ik met mijn peuter de metro in kwam stond er altijd meteen iemand op, soms wel twee tegelijk. Dat doet iets met mensen, en dat voel je. Je wordt er zelf ook liever van. Als ik iets mocht importeren uit New York zouden het die fijne omgangsvormen zijn.

Zie ook Leopold van de Ven (mijn man) zijn blog;
http://lvdven.blogspot.nl/