dinsdag 19 september 2017

Oma Aaltje en het zilveren penseel


Bijna dagelijks denk ik nog aan haar mijn oma Aaltje, deels komt dat door de fiets waar ik op rijd. Die fiets was van haar. Ze kreeg hem op haar 17e,  en ik kreeg hem van haar toen ik 17 was en zij niet meer durfde te fietsen. De fiets is mijn hele leven overal mee naar toe verhuisd en zal meer dan 100 jaar oud zijn en fietst nog altijd beter dan welke andere fiets dan ook. Drie keer is er al geprobeerd om hem te stelen, maar ik vond hem alle drie keren ± 20 meter verder neergesmakt weer terug. Na het overlijden van mijn opa kreeg ik ook nog een naaikistje van mijn oma ze hield erg van borduren. Voor wie het verhaal kent waarom ik niet op de uitreiking van de zilveren penseel was drie keer raden waar die naald in de voet van mijn zoon vandaan kwam? (Voor wie dit verhaal niet kent het staat ergens op facebook.)

In 'Omdat ik je zo graag zie' heb ik op de laatste pagina een foto van oma Aaltje en mij aan de muur gehangen gewoon omdat dat kan omdat het mijn prentenboek is. En omdat mijn oma een bijzondere oma was.

Twee weken geleden (ruim 20 jaar na haar overlijden) kreeg ik nog een cadeautje van mijn oma, via mijn lieve nicht Ilse Praagman. Het zat in een blauw doosje ik heb er een foto van gemaakt.





vrijdag 25 augustus 2017

Lezen




















Voor het tijdschrift Lezen mocht ik de cover maken. Er staat ook een interview in met mij in mijn atelier. Zie voor het interview en meer fijne artikelen deze link en blader online; https://www.lezen.nl/publicaties/lezen-3-2017

zaterdag 19 augustus 2017

Tak


De vraag of mijn kinderen mij inspireren tot het schrijven van prentenboekverhalen heeft me altijd mateloos geïrriteerd en kon ik altijd met een volmondig NEE beantwoorden tot nu. Want ja mijn nieuwste prentenboek Moet je zien! is wel geïnspireerd door mijn kleinste.
We waren een week in Parijs, en bezochten daar de begraafplaats Père-Lachaisse wat op loopafstand van het gehuizenruilde appartement lag. Mijn kleinste vond daar een mooie tak. Die tak ging mee door Parijs, museum en winkels in en uit. Mee naar het park en speeltuin voor het appartement. Mee naar bed. De tak was van alles. Zittend op een bankje in de speeltin zag ik een jongetje ook van haar leeftijd steentjes verzamelen en die bij een boom leggen en erbij praten net als mijn kleinste deed met haar tak. Hele verhalen werden er verzonnen. Tot op een dag we weer ergens liepen in Parijs en ik (haar moeder) per se een très petite kledingwinkeltje in moest. Ze wilden allemaal mee dus bleef de tak op mijn verzoek even buiten. Kleinste zette de tak voorzichtig achter de bank voor het winkeltje want stel je voor dat een ander kind hem mee zou nemen. In de speeltuin hadden er al twee jongetjes de tak geprobeerd af te pakken, ze was op haar hoede nu.
Bij het naar buiten gaan zagen wij dat er aan de overkant een bakkertje zat met opvallend grote meringues in de etalage. Dus daar liepen we even later snoepend mee verder door Parijs. De tak werd even door iedereen vergeten.
's-Avonds bij het naar bed gaan mistte ze de tak pas en werd er lang om gehuild. Zelfs nog toen we we al een tijd thuis waren kon ze ineens nog huilen om de verloren tak. Het idee dat de tak daar nog alleen stond of nog erger dat dat jongetje uit de speeltuin de tak had gevonden.
De andere kant van het verhaal waren de mensen overal, mijn pubers (en ook ik) starend op hun mobiel terwijl die kleintjes hele verhalen verzonnen. Die ik anders ook zou verzinnen bedacht ik, dat is nu Moet je zien! geworden. Het ligt vanaf deze week in de betere boekwinkel.

donderdag 17 augustus 2017

Mooi vertaalnieuws!


Deed zojuist twee rondedansjes, één voor het nieuws dat 'Omdat ik je zo graag zie' vertaald gaat worden in het Spaans en Galisich! En ook 'Het lammetje dat een varken is' met Pim Lammers gaat bij diezelfde uitgever vertaald worden, nog een dansje dus! Olé!

donderdag 13 juli 2017

Interview

Op bol.com staat een lang interview met Leopold en mij over onze samenwerking voor het prentenboek 'Zien met je ogen dicht' wat pas is verschenen bij De Eenhoorn.

https://lees.bol.com/nl

zaterdag 24 juni 2017

Zilveren penseel 2017




















Woensdagmiddag 21 juni werden de griffels en penselen uitgereikt in de Westergasfabriek in Amsterdam. Ik zou er natuurlijk heen zoals altijd maar door vreemde omstandigheden was ik er niet. Iets met een zoon en een naald in een voet.
Door de geringe aandacht in kranten -wel veel lovende fijne recencies op internet- had ik niet meer gedacht dat Omdat ik je zo graag zie zo'n mooie prijs zou kunnen gaan winnen. Een heerlijke verrassing want het is veruit mijn lievelingsboek ik voelde een enorme noodzaak om dit te vertelllen, juist in deze verwarrende tijd. Het is een multicultureel prentenboek waarin ik heb geprobeerd mijn liefde voor de verscheidenheid van alle mensen uit te drukken. Met een titel als een boodschap voor iedereen.

Uit het juryrapport; Niet alleen de mensen in de wereld zijn herkenbaar, ook - of juist- de grootmoeder en het meisje. Hun liefdevolle relatie vormt de rode draad in dit prachtige mooi getekende en tijdloze prentenboek.

juryrapportenCPNB2017.pdf

Veel dank aan de jury! En dank ook aan iedereen bij de Eenhoorn zonder wie dit boek er niet was geweest en aan Dries Desseyn voor de wonderschone vormgeving. Speciale dank aan de oma van Marthe en Benjamin voor de heerlijke anekdote die een vondst bleek voor dit verhaal.